Wieloletnie doświadczenie autora – psychiatry wskazuje, że kierowanie pacjentów z zaburzeniami psychicznymi na leczenie sanatoryjne budzi kontrowersje lekarzy „somatyków” i jest z reguły odrzucane przez komisje kwalifikacyjne. Z takim stanowiskiem polemizuje we wstępie autor przedstawiając na podstawie koncepcji holizmu problematykę tzw. chorób psychosomatycznych. W części drugiej przedstawiono klasyfikację zaburzeń psychicznych, zwłaszcza pod kątem właściwej interpretacji i znaczenia takich pojęć, jak np.: zaburzenia psychiczne, choroby psychiczne, trwałe kalectwa psychiki itp. W kolejnym rozdziale (III) omówiono psychiatryczny aspekt działania przewlekłego stresu i jego następstw pod postacią zaburzeń psychosomatycznych. Ta grupa chorych z rozpoznaniem wg Klasyfikacji ICD – 10 pod numerami F 40 – F 48 winna być kierowana do placówek lecznictwa sanatoryjnego.

Przedstawiono 5 zasadniczych (strategicznych) celów tego leczenia oraz argumenty merytoryczne przemawiające za taką formą terapii. Wspomniano również o społecznych skutkach działania przewlekłego stresu i dynamice zaburzeń psychosomatycznych.

Generalny wniosek wynikający z przedstawionej problematyki przemawia za wskazaniami do leczenia sanatoryjnego „zaburzeń nerwicowych związanych ze stresem i pod postacią somatyczną”.